வெள்ளி, 10 நவம்பர், 2017

சிறுகதை பாகிஸ்தானி பிரியாணிக் கடை


டெல்லி அசோக் மந்தர் பகுதியில் அக்கட்டிடம்  இருந்தது.  அப்பகுதியின்  பாழடைந்தக் கட்டிடம் அது ஒன்றுதான். அக்கட்டிடம் பார்க்க மசூதியைப் போலிருந்தது. ஆனால் அது மசூதி அல்ல. மசூதியைப் போன்ற கட்டிட வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பழைய காலத்து உணவகம் அது.  கட்டிடத்தில் இல்லாத இரண்டு ஸ்தூபிகள்  அது வழிப்பாட்டுத் தளம் இல்லாத வேறு ஒன்று எனச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அதன் மேற்கூரையும் திமில் போன்ற குடைவும் பார்க்க மசூதியைப் போலிருந்தது. முகலாயக் கலை அம்சத்துடன் கட்டப்பட்டிருந்த அக்கட்டிடத்தின் பெரும்பகுதி சாயம் இழந்துபோய் மேற்பகுதியின் ஒரு பகுதி  இடிந்து வெளிப்புறமாக விழுந்துவிட்டிருந்தது.

சுதந்திர இந்தியக் காலத்தில் அப்பகுதியின் மிகப்பெரிய உணவகமாக அது இருந்தது. தென் இந்திய, வட இந்திய, மேற்கத்திய என மூன்று வகை உணவுகளும் ஒரே இடத்தில் ஒரே நேரத்தில்  கிடைக்குமளவிற்கு பிரசித்திப்பெற்ற உணவகம் அது. இன்றைக்கு அக்கட்டிடத்தைச் சுற்றிலும் அடைசலாக புல் பூண்டு புதர்கள். மேல் ,கீழ் தளத்தில் ஆல , அரச கன்றுகள் முளைத்திருந்தன.  மேற்கூரையில் விட்டிருந்த ஆணி வேர்  பூமி வரைக்குமாக வளர்ந்து விட்டிருந்தது. மேற்தளத்தில் வளர்ந்திருந்த மரங்களுக்கிடையில் கட்டிடத்தைப் பார்க்கையில்  வேர்களுக்கிடையில் தொங்கும் கட்டிடம் போல அக்கட்டிடம் இருந்தது.
 
அன்றைக்கு அப்பகுதியின் பிரமாண்டம் அதுதான். தங்கும் விடுதியும் கூட. ஆனால் இன்றைக்கு அக்கட்டிடத்தை விடவும் பெரிய கட்டிடங்கள் அதைச் சுற்றி முளைத்துவிட்டிருந்தன. அத்தனையும் வானளாவிய கட்டிடங்கள். அவ்வுயரத்திற்கு முன்னால் அக்கட்டிடமும் அதன் குவிந்து வளைந்த கோபுரமும்  சிறியதாகி விட்டிருந்தது.

டெல்லியில் எந்த மூலையில் கலவரம் நடந்தாலும் தவறாது தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் கட்டிடமாக அக்கட்டிடம் இருந்தது.  எத்தனைப் பேர் சேர்ந்து தாக்கினாலும்  அதன் கம்பீரமும் கட்டமைப்பும் சற்றும் குன்றாமல் இருந்தது அக்கட்டிடத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தியவர்களுக்கே வியப்பு அளிக்கும்படியாக இருந்தது. அதன் தலையில்  திமிலை நிமிர்த்திக்கொண்டு அது நிற்கும் கம்பீரமே தனி அழகுதான்.

அக்கட்டிடம் அடிக்கடி  தாக்குதலுக்கு உள்ளானதன் பிறகு அக்கட்டிடத்தின் வழியே கிடைக்கும் வருமானம் ஒரு கட்டத்தில்  அதை சீர்செய்வதற்கென்று  மட்டுமே  பயன்பட்டிருந்தது.  இதற்கு மேலும் இதை நிர்வகிக்க முடியாது என்று உணர்ந்த அக்கட்டிடத்தின் உரிமையாளர் கட்டிடத்தின் முன்பு பெரிய பூட்டினைத் தொங்கவிட்டு வேறொரு நகரத்தை நோக்கி இடம் பெயரலானார். அவரால் பூட்டப்பட்ட பூட்டு பல வருடங்கள் திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது.

அக்கட்டிடத்தின் உரிமையாளர் உருது மொழி  பேசக்கூடியவராக இருந்தார். பெரிய செல்வந்தர். இதுமாதிரியான உணவகம் அவரிடம் நான்கைந்து நகரங்களில் இருந்தன. இதைத் தவிரவும் அவர்  ஒன்றிரண்டு தொழில்கள் செய்யக்கூடியவராக இருந்தார். ஒரு தொழிலில் ஏற்பட்டிருந்த நட்டத்தை ஈடு கட்ட அவர் அக்கட்டிடத்தை அவருக்கு நெருக்கமான உறவினரிடம்  கேட்ட விலைக்கு  விற்றுவிட்டிருந்தார்.

அக்கட்டிடத்தை விலைக்கு வாங்கிய உறவினர் அதை அடியோடு தகர்த்தெறிந்துவிட்டு இந்திய - முகலாயக் கட்டிடக் கலை அம்சத்துடன் கூடிய  ஒரு சொகுசு உணவகத்தை கட்டிவிடலாமென  நினைத்தார். அதை அவர் வாங்கிய நாட்களில் இடித்திருந்தால் இடித்திருந்திருக்கலாம். அவர் ஆண்டுகள் பல கடந்து இடிக்கலாமென இறங்குகையில் அக்கட்டிடத்தைச் சுற்றிலும் நிறைய கட்டிடங்கள் முளைத்துவிட்டிருந்தன. கட்டிடங்களை விடவும் அக்கட்டிடத்திற்கு வெளியிலிருந்த பிள்ளையார் கோயிலும் இடது புறமிருந்த அனுமார் கோயிலும் என் மீது சிறு துரும்பேனும் படாமல் எப்படி இடிக்கிறீர்கள் எனப் பார்த்துவிடுகிறேன்....என்றபடி இரண்டும் பதட்டத்தைக் கொடுத்தபடி  இருந்தன.

அக்கட்டிடத்தை இடித்துவிட உரிமையாளர் படாதப்பாடுபட்டார். தினமும் இடிமான நிறுவனங்கள் வந்து பார்த்து செல்வதாக இருந்தன. கட்டுமான பொறியாளர்கள் அக்கட்டிடத்தை நான்கைந்து சுற்று வந்து பார்த்து சென்றிருந்தார்கள். ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது.  அடுத்தடுத்தக் கட்டிடங்களுக்கு ஒரு பாதகமும் இல்லாமல் அதை தகர்த்தெறிவதற்கான ஒரு வழியும் இருப்பதாக இல்லை. அருகாமை கட்டிடங்களை விடவும் பெரிய அச்சுறுத்தலைக் கொடுத்தது  பிள்ளையார் , அனுமார் இரு கோயில்களும்தான்.

இடிக்கப்பட வேண்டியக் கட்டிடமாக இருந்த அக்கட்டிடத்தின் உள்ளரங்கம் இந்தியா - பாகிஸ்தான் இரு நாடுகளுக்கிடையே கிரிக்கெட போட்டி நடத்தி முடிக்கும் அளவிற்கு பரந்து விரிந்த பரப்பளவைக் கொண்டதாக இருந்தது. யானையை தலைகீழாகக் கட்டித் தொங்கவிட்டதைப்போல அதன் தூண்கள். மலையைக் குடைந்ததைப்போல மேற்கூரைகள். கூரையின் ஓவியங்களும் ,சித்திரங்களும் அதன் வேலைப்பாடுகளும் பார்க்கிறவர்களை திகைக்கவைக்கும்படியாக இருந்தன. அதன்   நுண் கலை வடிப்புகளில்  நூலாம் படைகள் போர்த்தி  போர்வைப் போல படிந்துபோயிருந்தது.

அனுமார் கோயிலின் உயரம் அக்கட்டிட உயரத்திற்கு இருந்தது. கோயிலின் கோபுரத்தில் புதுப்பித்தல் பணி நடந்துகொண்டிருந்தது. அதற்காக நான்குபுறமும் சாரம் கட்டப்பட்டிருந்தது. அச்சாரம் இடிக்கப்பட வேண்டிய கட்டிடத்தின் சுற்றுச்சுவரை ஒட்டியிருந்தது.

 அக்கட்டிடத்திற்கு வெளியே அதன் முகப்பிலிருந்த பிள்ளையார் மிகச்சிறிய கோயிலாக இருந்தது.அதன் உயரம் இரண்டு ஆள் மட்டம் அளவிற்கே இருந்தது.  ஆஸ்பெட்டாஸ் கூரையினலான அக்கோயிலின் கூரை நான்கு இரும்புக் கம்பி தூண்களில் பந்தல் போல் பரந்து மழை நீர் மட்டத்திற்காக ஒரு பக்கமாக ஒடுங்கியிருந்தது. 

கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டால் நிச்சயம் பிள்ளையார் கோயில் சேதாரம் அடையவே செய்யும். இரு கோயில்களுக்கும் ஒரு சேதாரமும் இல்லாமல் இடிக்க வாய்ப்பில்லாத அக்கட்டிடத்தை தான் வைத்திருப்பது வீண் என்று உணர்ந்த அவர் அதை ஒரு வெளிநாட்டு  நண்பரின் உதவியுடன் ஒரு வணிகரிடம் விற்றுவிட்டிருந்தார்.
அதை வாங்கியிருந்த வணிகர் அதை இடித்தால் மட்டுமே  வாங்கிய விலைக்கேனும் விற்கவோ அல்லது அதிலிருந்து வேறொரு வியாபாரத்தைத் தொடங்கவோ முடியும்  என கருதிய அவர் என்ன விலைக்கொடுத்தேனும் அதை இடித்து தரைமட்டமாக்கிவிட வேண்டும் என்கிற முடிவில் தீர்க்கமாக இறங்கினார்.

முதற்கட்டமாக அவர் இரு கோயில் நிர்வாகத்துடனும்  பேசினார். கோயில் நிர்வாகத்தினர் என்னச் சொல்கிறோமெனச் சொல்லாமல் பதில் சொல்லிவிட்டிருந்தார்கள். 'நீங்கள் உங்கள் கட்டிடத்தை இடிக்கிறீர்கள். அதை ஏன் எங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறீர்கள். நீங்கள் இடிக்கும் கட்டிடத்தில் ஒரு தூசி எங்கள் கோயிலின் மீது பட்டால் கோயிலின் புனிதம் கெட்டுப்போய்விடும். அப்படியொன்று நடந்தால்  என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கக்கூடும்..' என்பதை அவர்கள்  மிரட்டல் விடுப்பதைப் போல சொல்லிவிட்டிருந்தார்கள். இதைக் கேட்டதும் கட்டிட உரிமையாளர்  ஒரு கணம் பின்வாங்கவேச் செய்தார்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து அவர் திரும்பவும் பேச்சு வார்த்தையில் இறங்கினார்.  சேதாரம் நடந்தால் இழப்பீடு  தருவதாகப் பேசிப்பார்த்தார். மசூதி போல கட்டப்பட்டிருக்கும் இக்கட்டிடத்தின் ஒரு கல் எங்கள் ஆலயத்தின் மீது விழவேக் கூடாது என  கோயில் நிர்வாகிகள் உறுதியாக சொல்லி பேச்சுவார்த்தையை முறித்துகொண்டார்கள்.

என்ன நடந்தாலும் சரி அதை இடித்தாக வேண்டும் என்பதில் கண்கொத்திப் பாம்பாக இருந்த அவர் இடிப்பு இயந்திரங்களைக் கொண்டு வந்து  அக்கட்டிடத்திற்கு முன்பு நிறுத்தினார். இயந்திரங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதை  கண்டவர்கள் அந்த இடத்தைச் சூழத் தொடங்கினார்கள். அந்த இடம் சற்று நேரத்திற்குள் பதட்டத்திற்கு உள்ளானது. நமக்கு ஏன் வீண் வம்பு என்று இயந்திரக்காரர்கள் இயந்திரத்தை எடுத்துகொண்டு தலைத் தெறிக்க ஓட்டமெடுத்தார்கள்.

அக்கட்டிடத்திலிருந்த ஒரே குறை போதுமான நுழைவுவாயில் இல்லாமைதான். அதன்  நுழைவுவாயில் ஒரு குதிரை நுழையும் அளவிற்கே இருந்தது. அந்நுழைவு வாயிலுக்குள் எப்படி நுழைந்தாலும் நுழைய முடியாததாக அவ்வாசல் இருந்தது .  அவ்வாசல் இடத்தில்தான் பிள்ளையார் கோயில் இருந்தது.

ஒரு நாள் அவர் டெல்லியில் வெளியாகும் அனைத்து தினசரிகளிலும் ஒரு பக்கம் அளவிற்கு  விளம்பரம் கொடுத்தார். அருகாமை கட்டிடத்திற்கு ஒரு சேதாரமும் இல்லாமல்  இடித்து தரைமட்டமாக்கும் நிறுவனத்திற்கு பரிசும் இரட்டிப்பு கூலியும் தரப்படும் என அறிவிப்பு செய்தார். அவர் விளம்பரம் கொடுத்த நாட்கொண்டு ஒவ்வொரு நிறுவனமும்  வந்து கட்டிடத்தை எட்டிப்பார்க்கவே செய்தார்களே தவிர யாரும் அதன் மீது கை வைக்கவில்லை. ஒரு வருடக்காலம் அப்படியாகவேச் சென்றது. அக்கட்டிடத்தை விலைக்கொடுத்து வாங்கியிருந்தவரின் வயிறு  புளி கரைக்கத்தொடங்கியது. பல கோடிகள் அதற்குள் விழுந்து ஒரு செரிமானமுமில்லாமல் இருக்கும் அக்கட்டிடத்தை  அவர் வேறொருவரிடம் விற்பதைத் தவிர அவருக்கு வேறு வழி தெரிந்திருக்கவில்லை.

நான்காவதாக அக்கட்டிடத்தை விலைக்கு  வாங்கியவர் வெளிநாட்டுக்காரராக இருந்தார். அவர் இந்தியர்களின் நுகர்வோர் கலாச்சாரத்தை தெரிந்து வைத்தவராக இருந்தார். அவர் அக்கட்டிடத்தை விலைக்கு வாங்கியதும் அதை சீரமைக்கும் வேலையில் இறங்கினார். கட்டிடத்தின் மீது முளைத்திருந்த புல், புதர் செடிகளை வேரோடுக் களைந்தார். ஒட்டடையடித்தார். வெடிப்புக்கண்ட இடத்தில் மேற்ப்பூச்சு பூசினார். தினமும் இருபது பேர் இரவு பகல் பாராமல் கட்டிடத்தைச் சீரமைக்கும் வேலையில் இறங்கியிருந்தார்கள். இரண்டு மூன்று முறை கட்டிடத்திற்கு வெள்ளையடித்தார்கள்.  அதன் மீது வண்ணப்பசை பூசினார்கள்.

பழைய பாழடைந்தக் கட்டிடம்  ஒரு வாரக் காலத்திற்குள் புதுக்கட்டிடமானது. போகிறவர்கள்  வருகிறவர்களை கட்டிடம் சுண்டி இழுத்து நிற்க வைத்து தான் எப்படி இருக்கேன் எனக் கேட்டுக்கொண்டது.

அவ்வழியில் போகிறவர்கள் வருகிறவர்கள அக்கட்டிட உரிமையாளரைப் பார்ப்பதைப் போலவே  புதுப்பிக்கப்பட்ட கட்டிடத்தை வேடிக்கையோடு பார்த்தார்கள்.

இன்றோ நாளையோ  தானாக இடிந்து விழுந்துவிடப்போகிற கட்டிடத்திற்கு இவர்  வண்ணமடிப்பதைப் பார்....என   கிசுகிசுத்து கொண்டார்கள்.  அந்த வெளிநாடடுக்காரர் யார் பேச்சையும் காதுக்கொடுத்து கேட்பவராக இல்லை. அவர் அவருடையப் போக்கில் கட்டிடத்தைச் சீரமைக்கும் வேலையில் இறங்கி முழுவதுமாக முடித்துவிட்டிருந்தார்

அடுத்ததாக அவருடைய கவனம் கட்டிடம் திறப்பு விழாவை நோக்கித் திரும்பியது. இக்கடைக்குறித்து விளம்பரம் செய்தார். கடை திறக்கப்போகும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு கடைக்கு வெளியே பெரிய எழுத்துகளால் எழுத்தப்பட்ட கடையின் பெயர் பலகையை  உயரத்தில் நிறுத்தினார். அதில் மின் விளக்குகள் ஒளிர விட்டார்.  கடையின் பெயரும் தடித்த எழுத்தும் போகிறவர் வருகிறவர்களை ஒரு கணம் நிறுத்தி கவனிக்க வைத்தது.

அக்கட்டிடம் திறப்பு விழாவிற்கான வேலைகள் மும்முரமாக நடைப்பெற்றது. கட்டிடம் என்னை யாரும் என்ன செய்திட முடியும் எனக் கேட்பதைப்போல நின்றுகொண்டிருந்தது. 

கட்டிடம் திறப்பு விழா பற்றிய விளம்பரங்கள் டெல்லி தினசரிகளில்  தொடர்ந்து வந்தபடியே இருந்தன. விளம்பரத்தைக் கண்டிருந்த பலரும் கும்பல் கும்பலாக வந்து கடையைப் பார்த்து செல்வதாக இருந்தார்கள். சிலர் புகைப்படம் எடுத்துகொண்டார்கள். 

கடை திறக்கப்படவிருந்த இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு டெல்லியிலிருந்து வெளியாகும்  அனைத்து  தினசரிகளிலும் அக்கட்டிடம் பற்றியச் செய்தி தவறாது இடம் பிடித்திருந்தது. அச்செய்தி இவ்வாறு  இருந்தது.

' புதிதாகத் திறக்கப்படவிருந்த பாகிஸ்தானி பிரியாணிக்கடை  நாசக்கார கும்பலால்  ஒரே இரவில் இடித்து தரை மட்டம்...' 
                                      - பிரசுரம் - பேசும் புதிய சக்தி நவம்பர் - 2017
 

செவ்வாய், 17 அக்டோபர், 2017

ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு - வண்ணநிலவன்

ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு குறுநாவல் அளவில் இருக்கிறது. எண்பதுகளின் தொடக்கத்தில் வெளிவந்த நாவல் அது. இலக்கிய ரீதியில் நான் யாருக்காவது பெரிதும் கடன்பட்டிருக்கிறேன் என்றால் அது க.நா.சு.வுக்குத்தான். ‘ இலக்கிய விசாரம்’ என்ற நூலில் க.நா.சு ‘எழுத்தில் சோதனை முயற்சிகள் செய்து பார்க்க வேண்டும்’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இந்தக் கருத்தை என் இலக்கியச் செயல்பாடுகளின் அடிப்படை அம்சமாகக் கொண்டுள்ளேன் என்கிறார் முன்னுரையில் வண்ணநிலவன். ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு நாவலை வாசிக்கையில் அதன் உருவமும், நடையும் அப்படியாகத்தான் தோன்றுகிறது.


ரெயினீஸ் ஐயர் தெருவின் ஆரம்பம் திருவனந்தபுரம் ரோட்டிலிருந்து பிரிகிறது. இருபுறமும் வீடுகள் கொண்ட மொத்தமே ஆறு வீடுகள். அவ்வீடுகள் அவர்களின் வாழ்க்கைச்சூழல் , கொண்டாட்டம், அமைதி, இருப்பு, வாழ்க்கைக்கூறுகள் , அன்றாட பொழுது போக்குகள் இவற்றைச் சொல்லிச்செல்வதுதான் இந்நாவல். முதல்வீடு - இரண்டாவது வீடு - மூன்றாவது வீடு - திரும்பவும் முதல் வீடு - நான்காவது வீடு - இன்றொரு நாள் முதல் வீடு - தெரு -இப்படியாக வடிவமைப்பைக் கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கும் நாவல் இது. முதல் வீடு டாரதி , இரண்டாவது வீடு இருதயத்து டீச்சர், மூன்றாவது வீடு அற்புத மேரி , நான்காவது வீடு ஆசீர்வாதம் பிள்ளையின் வீடு, இதைக்கடந்து தெரு இவற்றைப்பற்றி பேசும் இந்நாவல் தாயிடமிருந்து பிரிந்து தனித்து மேயும் ஒரு பெட்டை கோழிக்குஞ்சில் தொடங்கி கோழிக்குஞ்சில் முடிகிறது. மழைக்கு பிடித்தமான அத்தெருவில் இன்பம், துன்பம், துக்கம், கொண்டாட்டம் இவற்றைக் கடந்து போகிறது. அம்மாவை குழந்தைப் பருவத்தில் இழந்துநிற்கும் டாரதி பெரியம்மா வீட்டில் வசிக்கிறாள். தாய் இல்லாமல் தனித்து வாடும் அவளது நாட்கடத்தலை தாயிடமிருந்து பிறந்து இரைதேடும் கோழிக்குஞ்சுடன் ஒப்பீடுவதும் ரேயஜனீஸ் ஐயரின் கல்லறை, கல்லறையிலிருந்து வெளிவரும் பாம்பு ஒன்று ரோஸம்மாள் என்கிற அபூர்வமான பெண் செத்துப்போவதுமான கதையாக்கம் ஓர் அலையுமில்லாமல் சலனமற்று போகும் கதையில் குறுக்கலையை ஏற்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு வீட்டின் கதையை சொல்லி தெருவிற்கு அழைத்து வரும் இக்கதைப்பின்னல் முதலில் வாசிக்கையில் குழப்பம் வரத்தான் செய்யும். காரணம் தொடர்ச்சியின்மை. கதை மீண்டும் முதல் வீட்டிற்கும், தெருவிற்கும் வருகையில்தான் கதையோட்டம் புதிய உத்தி என்று தெரிய வருகிறது.
வண்ணநிலவன் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பதைப்போல ஓரெ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தவிர , நாவலில் எந்தக் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலும் , நேரடியான உரையாடல்கள் இல்லை. ஆனால் இக்கதையை வாசித்ததும் யாரிடமேனும் உரையாடத் தோன்றுவதில் ரெயினீஸ் ஐயர் தெரு குறுநாவல் பேசும் நாவலாகிறது

நர்மதா பதிப்பகம் .

ஆப்பிள் கிழவி

நூல் விமர்சனம் - ஆப்பிள் கிழவி
நவீனம் கலந்த மனச்சுனை - ஆப்பிள் கிழவி
சந்தக் கடை மாதிரி ஆகிவிட்டது இலக்கிய உலகம் என்பதாகத் தொடங்குகிறது இந்நூலின் ஆசிரியர் உரை. அவர் அடுத்து சொல்லியிருப்பதைப்போல இங்கே சப்தங்கள் அதிகம் உண்டு. ஆனால் சரக்கு குறைந்துவிடவில்லை. அதற்கு அவருடைய ஆப்பிள் கிழவி சிறுகதைத் தொகுப்பே சாட்சி.

புது உத்தி, மொழி, நடையில் எழுதப்பட்டுக்கொண்டு வருகிறது இன்றைய சிறுகதைகள். அப்படியான நடை மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் தொகுப்புதான் ஆப்பிள் கிழவி. இந்த இடத்தில் இந்நூலின் ஆசிரியர் எம். ஆர்.சி. திருமுருகன் பாராட்டப்பட வேண்டியவர். நூலினை அவர் யாருக்கும் காணிக்கை , சமர்ப்பணம் செய்து அவர்களை நீங்கா நினைவில் ஆழ்த்திவிடவில்லை. மற்றொன்று அணிந்துரை எழுத யாருக்கும் அவர் நூலைக் கொடுத்து காத்திருக்கவோ, இதை நீங்கள் படித்தேயாகவேண்டும் என்கிற அன்புக்கட்டளையில் ஆழ்த்தவோ இல்லை. சமீப திரைப்படங்கள் எழுத்து ஓடுகின்ற பொழுதே கதையும் தொடங்கிவிடுவதைப்போலதான் புத்தகத்தைத் திறந்தால் கதை நம்மை அழைத்துக்கொண்டு ஓடத் தொடங்குகிறது.

தொகுப்பில் மொத்தம் எட்டு கதைகள். அத்தனையும் பல்வேறு இதழ்களில் பிரசுரமான கதைகள். இரண்டு கதைகள் போட்டிகளில் பரிசு பெற்ற கதைகளும் கூட. ஒற்றைக்காது என்கிற முதல் கதை இதற்கு மு்ன்பு ஒரு இதழில் வாசித்தக் கதை. இயல்பான நடையில் , ஒரு திருடன், திருடப்போய் மாட்டிக்கொள்ளும் கதி, அதனால் அவனின் ஒற்றைக்காது அறுபடுவது, அதனால் அவனுக்கு ஏற்படும் குற்ற உணர்வு, தற்கொலை செய்துவிடலாம் என அவனுக்குள் அவன் எடுக்கும் முடிவு, ஒரு பாம்பும், குரங்கும் சண்டையிடுவது, பாம்பு வெற்றிப்பெற்றலாம் தற்கொலை செய்துகொள்ளலாம், குரங்கு வெற்றிப்பெற்றால் வீடு திரும்பலாம்,...என்பதாக ஒரு மலையின் உச்சியிலிருந்து பார்ப்பது, பிறகு அவன் நான் ஏன் வாழக்கூடாது...என வீடு திரும்புவது, யாரேனும் கேட்டால் ஒற்றைக் காது அறுப்பட்ட செய்தியை உரக்கச் சொல்வது என்கிற ஆயாசத்துடன் கூடியக் கதை. இக்கதையால் இன்றைய களவாணி தேசத்தின் முகத்தை கலைடாஸ்கோப்பில் பார்த்துவிடலாம். ‘ திருடுவதும் ஒரு கலையே...’ மனோகரா வசனம் நாட்டின் கீதாசாரமாகிவிட்ட நிலையில் அவன் திருடியதற்காக வருந்தச் செய்வது தேசத்தின் முதுகெலும்பை நமிரச் செய்கிறது. இக்கதையை வாசிக்கையில் எனக்கு இமையம் எழுதிய ஒரு சிறுகதை நினைவிற்கு வந்தது.

வயிற்றுப்பசிக்காக திருடப்போகும் ஒருவன் திருட்டுக் கறுப்புசாமியிடம் உத்தரவு கேட்டு உட்கார்ந்திருப்பான், அவன் 2ஜீ, 3ஜீ, போர்பஸ், ,,..இதில் நடந்த திருட்டுகளைச் சொல்லி உத்தரவு கேட்பவன் நான் திருடுவது பசிக்கு . எனக்கொரு உத்தரவு கொடு...என்பதாக பல்லி கீச்சிடுதலுக்காகக் காத்திருக்கும் கதை ஒற்றைக்காதுடன் பொறுத்திப்பார்க்க வேண்டிய ஒன்று.

பாலு பையன் என்கிற சிறுகதை வேறொரு வடிவிலானது. இக்கதையில் ஓரிடம் .‘ யார் செய்தப் பாவங்களோ நம் தலையில் பெண் சவளப்பிள்ளையாய் வந்துப் பிறந்து விழுந்துவிட்டது. இந்தப் பாவத்தைச் செய்து வேறு ஒரு பாவமா? மகள் இறந்தால் ஒரு கன்னிப்பெண் குலதெய்வமாய் மாறிவிடுவாள்....’ என்கிற இடம் பெண்ணை இருப்பு, இறப்பு என்கிற இரண்டு கோணத்தில் பார்க்கும் வலி. இது ஒன்றும் கற்பனையானதில்லை. கடைசியில் சவளப்பிள்ளையை அக்கா மகன் பாலு பையன் ஏற்றுக்கொள்வதும், சவளப்பிள்ளை மனை ஏறுவதும் சுபம்.

ஆப்பிள் கிழவி நாவலாக எழுதியிருக்க வேண்டிய சரித்திரமும், கிராமியமும் புனைவும் கொண்ட ஒரு குறியீட்டுக் கதை. ஆப்பிள் கிழவி நாகமலையின் அடிவாரத்தில் நீர்சினையாக இருப்பதும், அவள் சிலந்தி, கருவண்டுடன் வாழ்ந்து வருவதுமான கதையோட்டம் ஒரு பகுதி. மற்றொரு பகுதியில் ஒரு சிறுவன் அம்மாயி வீட்டிற்கு போவதுமான பயணம். இதற்கிடையில் சோமபுரி அரண்மனை, சமஸ்தானம், மாறவன், ஒரே மகன் சசிதரன், தாய் வள்ளியம்மை, மகள் பார்கவி , சண்முகப்பண்டாரம் இவற்றுடன் ஆப்பிள் கிழவியையும் விடுமுறைக்காக அம்மாயி வீட்டிற்குச் செல்லும் சிறுவனும் பொருந்துவதுதான் கதை. ஒரு சரித்திரக் கதை, ஒரு உண்மைக்கதை இரண்டும் கதையின் முடிவில் கைக்கோர்பது கதைக்கும் தொகுப்பிற்கும் கனம் சேர்க்கிறது. ஒரு சில பத்திகளே வந்து சென்றாலும் பார்கவி மனதில் பதிந்து விடுகிறாள். சண்முகப்பண்டாரம் மாயாஜாலம் செய்யும் பேர்வழியாக காட்டுகையில் தெரிந்துவிடுகிறது காமப்பேர் வழி என்று.

ஆப்பிள் கிழவி , அவள் வாழும் நாகமலை நீர்ச்சுனை அதைச்சூழ்ந்த காட்சி வர்ணனைகளால் இக்கதை மற்றக் கதைகளிலிருந்து வேறுபடுகிறது. கிழக்கு வானம் சிவந்திருப்பதை இறைவன் வெற்றிலை எச்சிலைத் துப்பிய சிவப்பு என்றும் இன்னொரு இடத்தில் மேற்கு வானச் சிவப்பை வெட்கச் சிவப்பு என்றும் வர்ணித்தது கதையின் ஓட்டத்தில் அழகு சேர்க்கிறது. இத்தனையும் அம்மாயி வீட்டிற்கு செல்லும் சிறுவனின் மாமா என்னவானான்..? என்பதைச் சுற்றிய கதைப்பின்னல் என்பதால் கதை கற்பனை சுருளிலிருந்து தாண்டி நிகழ்காலப் புனைவிற்கு வந்து நிற்கிறது.

இதே போன்று தைலக்கிணறு மற்றொரு புனைவு குறியீட்டு சிறுகதை. அருள்வாக்கு அங்கதச் சுவை கொண்ட சாமியார், ஜோதிடம், பில்லி, சூனியம் இவற்றை கேலியும், சில எச்சரிப்புகளையும் செய்யும் கதை..

இப்படியாக ஆப்பிள் கதை சிறுகதைத் தொகுப்பு நவீனமும் கிராமியமும், புனைவும், மனச்சாட்சியுடன் வாழக்கூடிய மனிதனைப் பேசும் கதையாக வந்திருக்கிறது. நல்ல வரவு. ஆப்பிள் கிழவி சிலந்து வலையின் வழியே சிறுகதை உலகத்திற்குள் கரையேறுகிறாள். கை நீட்டி அழைக்கும் பொறுப்பு தமிழ் சிறுகதை வாசகர்களுக்கு இருக்கிறது.


ஞாயிறு, 15 அக்டோபர், 2017

யாரோ ஒருத்தியின் கடிதம் (குறுநாவல் ) - ஸ்டெபான் ஸ்வெய்க் @தமிழில் - ராஜ்ஜா

புகழ்பெற்ற நாவலாசிரியர் ரா...வெளியூர் சென்று திரும்பி வருகையில் வீட்டில் குவிந்து கிடக்கும் கடிதத்தில் ஒன்றைப் பிரித்து வாசிக்கிறார். அக்கடிதம் தன் பெயரைக் குறிப்பிடாத ஒரு பெண்ணின் கடிதமாக இருக்கிறது.

மகன் இறந்துகிடக்க அவனைச் சுற்றி மெழுகுவர்த்திகள் எரிந்துகொண்டிருக்க அந்த வெளிச்சத்தில் எழுதி அனுப்பிய கடிதமாக அக்கடிதம் இருக்கிறது. சின்ன வயதிலிருந்து உங்களை நான் காதலித்து வந்ததாகவும் உங்களைத் தொட , பார்க்க , ரசிக்க , சிரிக்க இருந்ததாகவும் நீங்கள் வசிக்கும் அதே வீட்டில்தான் நான் என் தாயுடன் வசித்து வந்ததாகவும் பிறகு என் தாய் வேறொரு திருமணம் செய்துகொண்டதும் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறியதாகவும் நீள்கிறது கதை.

ஒரு நாள் எழுத்தாளரை நேரில் சந்திக்கிறாள். தனிமையில் இருக்க  அவளை அவன் அழைக்கிறான். அவனுக்கு அவளைக் கொடுக்கிறாள். அந்த குழந்தைதான் இறந்தக் குழந்தை என்பதை வாசிக்கையில் கதை திருப்பம் கொள்கிறது.

என்னை நீங்கள் சந்திக்க வர வேண்டாம். ஒரு வேளை வந்தால் நான் இறந்தே இருப்பேன். உங்கள் பிறந்த நாள் அன்று எப்பொழுதும் நான் வெள்ளை ரோஜா அனுப்பி வைப்பேன். இனி என்னால் அனுப்பி வைக்க முடியாது. நீங்களே பூஞ்சாடியில் ஒரு வெள்ளை ரோஜாவை வைத்து என் நினைவூட்டிக்கொள்ளுங்கள்   என்பதாக கடைசி பத்தியை நோக்கி நகரும் கடிதம் உங்களை நான் காதலிக்கிறேன்...மனதார நேசிக்கிறேன்...என் அன்பே நான் போகிறேன்...
என்பதோடு கதை முடிகிறது.


இக்குறுநாவலையொட்டி ஆசிரியரைக்குறித்தும் சொல்லியாக வேண்டும். யூதர். ஜெர்மனியிலிருந்து விரட்டப்பட்டவர் அமெரிக்கா , பிரேசில் என அடைக்கலம் தேடி கடைசியில் தற்கொலைக்கு உள்ளானவர். சிக்மண்ட் ப்ராய்டின் சீடர்.

Letter from an unwoman.

தமிழினி பதிப்பகம். 
 

ஞாயிறு, 17 செப்டம்பர், 2017

விக்கிரமன் நினைவு தினக் கட்டுரைப் போட்டி

தலைப்புகள்
1. புதுக்கவிதையில் மானுடச் சிந்தனைகள்

2. உலக அரங்கில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு

3. இன்றைய இளைய தலைமுறையினரின் சிந்தனையும் செயல்பாடும்

4.ஆன்மிக மறுமலர்ச்சியில் மகான்கள்

பனிரெண்டு கட்டுரைகள் தேர்வு. மொத்தப்பரிசு 12000

கடைசி தேதி 30.09.2017

முகவரி
இலக்கியப் பீடம்
எண் 3 ஜெய்சங்கர் தெரு
மேற்கு மேம்பாலம்
சென்னை 33
ilakiyapeedam@gmail.com

சனி, 16 செப்டம்பர், 2017

எல்லா சொல்லும் பொய் குறித்தனவே


நிற வேறுபாடு தலைத்தூக்கியிருந்தக் காலத்தில் மருத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்கிற கனவோடு ஒரு கருப்பின மாணவி மருத்துவ கல்லூரிக்குள் நுழைந்தாள். ஒரு கருப்பின பெண் தமக்கு நிகராக மருத்துவம் படிப்பதா…என வெகுண்டெழுந்த ஆங்கிலேய மருத்துவர்கள் அவளை அழைத்து அவளுக்கொரு தேர்வு வைத்தார்கள். அத்தேர்வு இப்படியாக இருந்தது. ‘ கை  நடுக்கமில்லாமல் உனக்கு நீயே இந்த ஊசி மருந்தை செலுத்திக்கொள்ள வேண்டும்’ அவளுக்கு முன்பு ஊசி, சிரஞ்ச், மருந்துக்குப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தன. மருந்துக்குப்பியை எடுத்துப்பார்த்தாள் அவள். அக்குப்பியில் இருப்பது விஷமாக இருந்தது. விஷம் எனத் தெரிந்தும் மருத்துவராகும் கனவில் விஷத்தை சிரஞ்ச்சில் எடுத்து கை நடுக்கமுமில்லாமல் அவளது உடம்பில் செலுத்திக்கொண்டு மருத்துவராகிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் வேரோடு சாய்ந்தாள்.
நீக்ரோ என்கிற சொல் தென்னாப்பிரிக்காவில் தலைவிரித்தாடிய பொழுது மருத்துவம் படிக்க விரும்பிய ஒரு கருப்பினப் பெண்ணிற்கு ஏற்பட்ட கோர நிகழ்வு இது. அவளது மரணத்தை  உலகப் பத்திரிக்கைகள் இவ்வாறு எழுதின. ‘அவளது கனவு மருத்துவராக வேண்டும் என்பதுதான்.  மருத்துவராக வாழ்வதில் அல்ல…’


மருத்துவர் ஆகுதல் - மருத்துவராக வாழ்த்தல் இரண்டுக்கும் இடையில் ஆறுக்கும் மேற்பட்ட வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஒரு வித்தியாசம் டாக்டர் கிருஷ்ணசாமிக்கும் அனிதாவிற்கும் இடையிலான வித்தியாசம்.  இரண்டாவது டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி மகளுக்கும் அனிதாவிற்கும் இடைப்பட்ட வித்தியாசம். அடுத்து டாக்டர் தமிழிசை சௌந்தராஜனுக்கும் அனிதாவிற்கும் இடைப்பட்டதாக இருக்கிறது.
சட்டப் பேரவையில் அவசரச் சட்டம் இயற்றி வந்தால் தமிழ்நாட்டில் ஓராண்டுக்கு நீட் தேர்விலிருந்து விலக்கு வாங்கித் தரப்படும் என்கிற ஆசை வார்த்தையை வார்த்தார் நம் ஊர்க்காரரான மாண்புமிகு அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன். பொய் சொன்ன வாய்க்கு பாதுகாப்பு அமைச்சர் பதவி கிடைத்திருக்கிறது. நம் சட்ட மன்ற உறுப்பினர்கள் ஒன்றுக்கூடி ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி டெல்லி அனுப்பிவைத்ததும் மருத்துவராகிவிட்ட கனவில் மூழ்கத் தொடங்கினார் அனிதா.
சட்ட பேரவையின் தீர்மானம் தோல்வியைத் தழுவியது. இனி ஒரு நொடியேனும் காத்திருப்பதில் பயனில்லை என்ற உணர்ந்த அனிதா சுப்ரீம் கோர்ட் கதவுகளைத் தட்டத் தொடங்கினாள். இதற்கிடையில் தமிழ்நாட்டில் நீட் தேர்விற்கு எதிரானப் போராட்டம் ஆங்காங்கே வெடித்துகொண்டிருந்தது. பிரச்சனை கோர்ட் வரைக்கும் சென்றதால் மராட்டிய எழுத்தாளர் விஜய் டெண்டுல்கர் எழுதிய ஒரு நாடகமான ‘அமைதி! கோர்ட் நடந்துகொண்டிருக்கிறது’ ரீதியில் நம் மக்கள் கோர்ட் சமிக்ஞையை எதிர்ப்பார்த்து ஒட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்தார்கள்.
உச்ச நீதிமன்றத்தை அனிதா பெரிதாக நம்பினாள். அப்படியாக அவள் நம்பக்காரணம் நீதி மன்றத்தின் நீதி தேவதையும் அது கையில் பிடித்திருக்கும் தராசும்தான். நீதி தேவதை நீதி தேவர்களால் வடிக்கப்பட்டது. நீதி தேவதை பார்வையில் குருடாக இருந்தாலும் அதன் காதுகள் கூர்மையானவை. எதையும் கூர்ந்துக் கேட்கும் தேவதை தன் ஏக்கக்குரலை காதுக்கொடுத்து கேட்கத்தான் போகிறது. அதன் வழியே தன் கோரிக்கை வெல்லத்தான் போகிறது என பகல் கனவு கண்டுக்கொண்டிருந்தாள். நீதி தேவதை என்ன செய்வாள் பாவம்! அவளும் பெண் தானே! நீட் தேர்விற்கு எதிராக வறிந்துக்கட்டிக்கொண்டு வாதாடியவர்கள் வாய்ச்சொல்லில் வீரராகிப்போனார்கள். அனிதா என்ன செய்வாள்! தாய் இல்லாத பிள்ளை. நான் கூடாதக் கனவொன்றைக் கண்டிருக்கிறேனென தற்கொலை செய்துகொண்டாள்.


அனிதா தரப்பிலிருக்கும் ஒரு குறை அவள் மருத்துவராகக்  கனவு கண்டதுதான். ஆனால் அதே நேரம் அவளைக் கொன்றதிலும் கொல்லப்பட்டவளைத் திரும்பத் திரும்ப கொலை செய்ததிலும் மருத்துவர்களின் பங்கு பெரும்பங்காற்றியிருக்கிறது. அனிதா செய்துகொண்டது தற்கொலை. இப்படியான ஒரு முடிவை அவள் எடுத்திருக்க வேண்டியதில்லை. இத்தற்கொலையை அவளுக்கு மருத்துவ சீட் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காகப் பார்க்கிறார்கள்.  அவள் எடுத்திருந்த மொத்த மதிப்பெண், மருத்துவ படிப்பிற்குரிய கட் ஆப் மதிப்பெண் இரண்டும் அவளுக்கான மருத்துவ படிப்பை உறுதி செய்திருக்கிறது. இந்நிலையில் அவளது தற்கொலை என்பது தனக்கு மருத்துவ வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை  என்பதற்கானது அல்ல. தமிழ்நாட்டில் நீட் தேர்வு என்கிற ஒன்று கூடவே கூடாது என்பதற்கானது.


அனிதாவின் தற்கொலையில் மர்மம் இருக்கிறது. அதை சிபிஐ விசாரிக்க வேண்டும் என முதலமைச்சரிடம் மனு நீட்டியிருக்கிறார் டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி. யாரால் அனிதாவிற்கு நீதி கிடைத்திருக்க வேண்டுமோ அவரிடம் அவளது மரணத்திற்கான விசாரணை மனு போய்ச்சேர்ந்திருப்பது இவ்வாண்டின் மிகக்கொடுமையான கொடூரம். சிபிஐ விசாரிக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை. விசாரித்தால் தனக்கு மருத்துவ சீட்டு கிடைக்குமா என்பதே அனிதாவின் கவலை. அனிதாவிற்கு கிடைக்கவிட்டாலும் அனிதா போல கவிதா, புனிதா,….யாரேனும் ஒருவருக்கு கிடைத்தாலும் பரவாயில்லைதான்!
நீட் தேர்வு இல்லாத காலத்தில் மருத்துவம் படித்து  டாக்டராகிய கிருஷ்ணசாமி, தான் மட்டும் மருத்துவம் பயின்றது போதாதென்று தன் மகளையும் மருத்துவராக துடித்தார். அவரது மகள்  இன்றைய அனிதாவை விடவும் குறைவான மதிப்பெண் பெற்றிருந்த போதிலும் எப்படியேனும் மருத்துவ இடம் பெற்றுவிட முணைப்பில்  அன்றைய தமிழக முதலமைச்சர் ஜெ.ஜெயலலிதா மூலமாக மகளுக்கு மருத்துவ சீட் பெற்ற செய்தியை முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் பாலபாரதி போட்டுடைக்க தற்கொலை செய்துகொள்ளுமளவிற்கு அவருடைய சுயநல அரசியல் நடுசந்திக்கு வந்து நிற்கிறது.


அனிதா தற்கொலை சந்தேகத்திற்கு உட்பட்டது என்றார் அவர். அவரது இக்கருத்தை புறம் தள்ள வேண்டியதில்லை. சந்தேகத்திற்கு உட்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கலாம். தமிழகம் ஒன்றும் அத்தனை புனிதமான ஒன்று இல்லை. நீட் தேர்விற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்த ஜெ.ஜெயலலிதாவின் மரணமே மர்மமாக இருக்கையில் அனிதா தற்கொலை வெறும் தற்கொலைதான் என நம்ப வேண்டியதில்லைதான்.  அத்தற்கொலைக்கு அவர் கற்பிக்கும் காரண - காரியம்தான் ஆணாதிக்க உலகத்தை  சீழ் வடிய வைக்கிறது. அனிதா இளவயதுக்காரர். அவரை டெல்லி வரைக்கும் அழைத்துசென்றது யார், அவரை எங்கே தங்க வைத்தார்கள்….? அவருடன் யார் துணைக்கு தங்கியிருந்தார்கள்,.. என்பதாக  நீளும் அவருடைய சந்தேகக் கேள்விகள் அனிதாவின் தற்கொலையை திசைத்திருப்பும் வேலையை மட்டும் செய்யவில்லை. ஒரு வேளை நாம் , நம் சகோதரி, மகள், தாயை அழைத்துகொண்டு ஆண் மருத்துவர்களிடம் மருத்துவச்சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்ள செல்கையில் மருத்துவர்களின் கற்பு நெறியை ஜெராக்ஸ் எடுத்து பார்த்துக்கொள்ள தூண்டியிருக்கிறது.


அவர் எதையோ சொல்லி அதை முழுமையாகச் சொல்லி முடிக்க முடியாமல் பாதியோடு இடையில் நிறுத்தியிருக்கிறார். அவரது அறிக்கையிலிருந்து ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள  முடிந்தது. டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி மொழிதலின் படி சொல்வதாக இருந்தால் இளவயது ஒரு பெண் நீதிப்பிச்சைக்கேட்டு சுப்ரீம் கோர்ட் வரைக்கும் சென்றிருக்கக்கூடாது. ஓர் இளம்பெண்ணை ( அனிதாவை ) ஓர் கட்சியின் இரண்டாம் கட்டத்தலைவர் உளவியல் ரீதியாக அழுத்தம் கொடுத்திருக்க முடியும்  என்றால் அதே வயதுடைய இளம் பெண்ணுக்கு ஓர் ஆண் மருத்துவரால் மனம் நோகும்படியாக உளவியல் சித்தரவதை செய்யவும் முடியும். அப்படித்தானே !
அடுத்து அவருடைய விளக்கம் இவ்வாறு இருந்திருக்கிறது. அனிதா அப்படியாக தற்கொலை செய்திருக்க வேண்டியதில்லை. மருத்துவம் மட்டுமே வாழ்க்கையா என்ன..? சரிதான். அனிதா பாவம். அவள் வெறும் புத்தகப் புழுவாகவே இருந்துவிட்டு போயிருக்கிறாள்.  அனிதா டாக்டர் கிருஷ்ணசாமியை ஒரு கணம் ஆழ்ந்து கவனித்திருக்க வேண்டும்.
தலித் வாக்குகளைப் பெற்று சட்டமன்றத்திற்குள் தனித்துவமாக நுழைந்த டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி (இப்போதைக்கு அவர் தலித் அல்ல) தமிழக பல்வேறு  துறைகளில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு  இடங்கள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. அதற்கான வெள்ளை அறிக்கை வேண்டுமென உரக்கப்பேசி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் மதிப்பு மரியாதையைக் கூட்டிக்கொண்ட டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி , அடுத்த தேர்தலில் சாதி ஓட்டுகளை நம்பி தோல்வியைச் சந்தித்ததும் தலித் அரசியல் நீரோட்டத்திலிருந்து நீந்தி கரையேயில்லாத கரையில் ஏறி நின்று உரத்தக்குரல்களைக் கொடுத்துகொண்டிருக்கிறார். நாங்கள் தலித் அல்ல. மாட்டுக்கறி  சாப்பிடுவது உடம்பிற்கு கேடு. நீட் வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று, நீட் தேர்வில் இந்த வருடம் வெற்றிப்பெற முடியவில்லையென்றால் அடுத்த வருடம்...அதிலும் முடியவில்லை என்றால் அடுத்த வருடம்….இப்படியாக கீதாசாரம் ஒப்பிக்கும் அவரது சமீப வளர்ச்சியை நூலைப் பிடித்து பார்ப்போமேயானால் நூலின் ஒரு  முனை  கேரளாவில் புதிதாக  கட்டிக்கொண்டிருக்கும் மருத்துவமனையில் போய் நிற்கவே செய்யும். அதற்குள் பசை கண்ட இடத்தில் ஒட்டிக்கொள்ளும் சாமர்த்தியம் தெரியக்கூடும். தலித் அரசியலை ‘நூல் அரசியலுடன்’ கலந்து அவருக்கான பீடத்தை உயர்த்திக்கொள்ளும் வேலையை கவனித்திருக்கக்கூடும்.

இதைக்கொண்டு அனிதா ஒரு முடிவிற்கு வந்திருக்கலாம். மருத்துவ படிப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அதைத்தாண்டி அரசியல் இருக்கிறது. அதுவுமே கைக்கூட வில்லையென்றால் இருக்கவே இருக்கிறது. குலத் தொழில். காரிகை கற்று கவி பாடுவதிலும் பேரிகைக்கொட்டி பிழைப்பது மேல்! இதையே டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி மொழிதலில் சொல்வதாக இருந்தால் மருத்துவராகி மருத்துவமனை கட்டுவதைக்காட்டிலும் பேரிகைக் கொட்டி பிழைப்பது மேல் அப்படித்தானே!
மருத்துவரின் வாய்த்துர்நாற்றத்தைப்பற்றி நாடோடிக் கதை ஒன்றுண்டு. ஒரு மருத்துவர் இருக்கிறார். அவரிடம் மருத்துவ சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்ள மக்கள் தயங்குகிறார்கள். காரணம் அவர் பேசுகையில் வரும் வாய்த்துரு நாற்றம். மருத்துவ தொழில் அவருக்கு கைக்கொடுக்கவில்லை. அவர் மருத்துவத் தொழிலைக் கைவிட்டு பிற தொழில்களுக்கு மாறுகிறார். மற்றத் தொழில்கள் அவருக்கு பேரும் புகழையும் பெற்றுத்தருகிறது.
மற்றத் தொழிலின் வழியே அவர் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார். முதல் நாள் இரவில் அவரது வாய்த்துரு நாற்றத்தை பொறுக்க முடியாமல் மனைவி விலக நினைக்கிறாள். மனைவியை சமாதானம் செய்யும் பொருட்டு மருத்துவர் சொல்கிறார். இது வாய்த்துரு நாற்றம் அல்ல. நான் மருத்துவர் இல்லையா! போஸ்ட்மார்ட்டம் பிரிவில் வேலைப்பார்க்கிறேன் இல்லையா! அத்தொழிலால் வரும் நாற்றம் என்கிறார். அதற்குப் பிறகு ஊர்மக்கள் பேசிக்கொள்வார்கள்.  ‘ மருத்துவர் வாய் இருக்கிறதே..அது நல்ல வாய். ஆனால் அவர் வேலைச் செய்யும் இடம்தான் நாற்றமுடையதாக இருக்கிறது’

புதன், 6 செப்டம்பர், 2017

ஹெச்.ஜி.ரசூலின் பேட்டிக்கட்டுரை

கொலை செய்வதற்கு ஆயுதங்களோடு
எப்போதும் துரத்தி வருகின்றனர்
அல்லது தற்கொலை செய்வதற்கான எல்லா
சாத்தியங்களையும் திறந்து வைத்திருக்கின்றனர்
எலிப்பொறி வைத்து பிடித்துவிட்டால்
எழுத்துக்கள் எலிகளாய் செத்துக்கிடக்கும்
என நம்புகின்றனர்.
இப்படியாக நீளும் இக்கவிதை 'உம்மா கருவண்டாய் பறந்து போகிறாள்' என்கிற கவிதைத்தொகுப்பிற்கு ஹெச்.ஜி.ரசூல் எழுதிக்கொண்ட முன்னுரையின் முதல் பத்தி.  இம்முன்னுரைக்கு அவர் கொடுத்திருக்கும் தலைப்பு  ' கொலை செய்வது அல்லது தற்கொலை செய்வது'. அவரது லப் டப் வாழ்க்கையின் மொத்த  ஓட்டத்தையும் சொல்லி நிறுத்த இத்தலைப்பு ஒன்றே போதும்.

கடந்த மே மாதம் கன்னியாகுமரியில் கூடிய தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றம் இரு நாள் முகாமில் ஹெச்.ஜி. ரசூல் அவர்களின் தலைமையில் உரையாற்றும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. நான் பேசியத் தலைப்பு ‘ அறியப்படாத கதையாளர்களின் கதைகள்’. அவ்வாய்ப்பினைக் கொடுத்தவர் ரசூல் அவர்கள்.

நான் பேசத் தொடங்குகையில் அறியப்படாத கதையாளர்களின் கதைகள் பட்டியலில் முதல் நபராக ஹெச்.ஜி. ரசூல் அவர்களைத்தான் வைத்தேன். அந்தப் பட்டியலில் இன்னும் பலரையும் வைத்திருந்தேன். எழுத்தாளர்கள் கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா, அழகியபெரியவன்....இத்தகையவராக.

இத்தகைய உரைக்கு ரசூல் அவர்கள் வருத்தப்பட்டாரோ என்று கூட நான் அவர் குறித்து யோசிக்கவில்லை. தமிழக இலக்கிய அமைப்புகளின் மீது எனக்கு வருத்தம் இருக்கவே செய்தது. இவரை ஏன் கொண்டாட மறுக்கிறார்கள்....? என்று. இந்த உள்ளக்குமறல்தான் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் ஜுலை மாதத்தின் தொடக்கத்தில் அவரது படைப்புகளைக் கொண்டு அரை நாள் நிகழ்வை தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றம் - கந்தர்வகோட்டை கிளையின் சார்பில் நடத்தினேன். அந்நிகழ்விற்கு தலைமை எழுத்தாளர் சந்திரகாந்தன்.
அன்றைய தினம் ஹெச்.ஜி. ரசூல் அவருடைய முகம் இதற்கு முன் யாராலும் கண்டிராத அழகான முகமாக இருந்தது. அவர் படைப்புகளைக் குறித்து பேசுகிறோம் என்பதற்காக அல்ல. அவரைச் சூழ்ந்திருந்த இலக்கியவாதிகளின் எண்ணிக்கைக்காக. அந்நிகழ்விற்கு நாங்கள் சூட்டியிருந்த பெயர் ‘ ரசூல் சூழ் ரசூல்’.

அவருடைய அத்தனை நூல்கள் குறித்தும் இந்நிகழ்வில் கலந்துரையாடப்பட்டது. அவரது படைப்புகளைக் குறித்து முழுக்கப் பேசிய முதல் மற்றும் கடைசி நிகழ்வு அதுவாகவே இருக்கும் என நினைக்கிறேன். இக்காலத்தையொட்டி அவர் சமீபத்தில் வெளியிட்ட ‘ போர்ஹேயின் வேதாளம்’ என்கிற குறுங்கதைகள் தொகுப்பிற்காக ஒன்றிரண்டு நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்பவராக இருந்தார்.

அந்நிகழ்விற்காக அவரை நான் அழைக்கையில் அவர் கேட்ட முதல் கேள்வி ‘ இதனால் என்ன பயன்..?’ என்பதாகவே இருந்தது. அவரிடம் நான் திருப்பிக்கேட்டேன் ‘ நீங்கள் இப்படியெல்லாம் எழுதுகிறீர்கள். இதனால் என்ன பயன் கிட்டுமோ, அதே பயன் புதுக்கோட்டைக்கு கிட்டும்’ என்றேன். அவர் சிரித்தார். நானும் சிரித்தேன். சிரிப்பு என்பது சம்மதத்தின் அறிகுறிதான் இல்லையா!

அந்நிகழ்வு தொடங்க இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பு அவர் தங்கியிருந்த அறையில்  அவருடன் அவரது இலக்கிய மேடு, பள்ள பயணங்கள் குறித்து உரையாடினேன். அப்பொழுதுதான் எனக்கு புரிய வந்தது,  நான் எத்தனை சிரத்தையான வேலையைத் தொடங்கியிருக்கிறேன் என்று.
அவரிடம் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், பேட்டி எடுப்பதைப்போலதான் அவருடனான என் உரையாடல் இருந்தது. அதன் சாராம்சங்களை இக்கட்டுரையில் தர விரும்புகிறேன்..

முதலில் அவர்தான் உரையாடலைத் தொடங்கினார். ' இந்த நூல் குறித்த விமர்சன நிரலில் இஸ்லாம் தோழர்களை வைக்காமல் இருந்தது  நிகழ்ச்சி நடத்தும் உங்களுக்கு நல்லது. அதை விட நல்லது  யாரேனும் ஒருவர் கூட்டத்திற்கு வராமல் இருப்பது...' என்றவாறு சிரித்தார். இதைச் சொன்னத் தொனியால் எனக்குச் சற்று பதட்டம் வரவேச் செய்தது.
'ஏன் தோழர்...?’
 'இஸ்லாம் மார்க்கத்தில் மதத்தைக் கேள்விக்கேட்கும் உரிமையை தனி நபர் கையில் எடுப்பதை இன்னொரு இஸ்லாமியன் ஏற்க மாட்டார். அதைக் குறித்து நிகழ்வில் யாரேனும் ஒருவர் கேள்வி எழுப்புவராயின் அது பதட்டத்தில் வந்தே முடியும்..’
நான் சற்றுநேரம் அமைதியாகவே உட்கார்ந்திருந்தேன். பல மேடைகளில் அவரது கவிதைகளை வேறு யாரும் உச்சரிப்பதற்கும், அவரைக் கொண்டாட தயங்குவதற்கும் காரணம் இதுதான் என்று அப்பொழுதுதான் நான் புரிந்துகொண்டேன்.
' அப்படி என்னதான் கேள்வி கேட்டீர்கள்..?'
' இத்தனை இத்தனை ஆண் நபிகளுக்கு மத்தியில் ஏன் வாப்பா பெண் நபி ’ என்கிற கேள்விதான்'
இதற்கு அடுத்து நான் என் அறிவிற்கு  எட்டிய கேள்வியொன்றைக் கேட்டடிருந்தேன். இதுநாள் வரைக்கும் யாரும் கேட்காத கேள்வியாக அதை அவர் பார்த்தார். ' ஏன்  வாப்பா  ஒரு பெண் நபி இல்லை ' என்கிற கேள்விதான் பிரச்சனையா.?  இல்லை அக்கேள்வியை மகள் வாப்பாவிடம் கேட்டதால் பிரச்சனையா..? '.
 அவர் சிரித்துகொண்டார். ' பெண் குழந்தை கேட்பதுதான் பிரச்சனை'
' நீங்கள், ஏன் உம்மா இல்லை ஒரு பெண் நபி.. என்று எழுதியிருக்கலாமே ’
' எந்த மதமாக இருந்தால் என்ன... எல்லா மதமும் பெண்களை  ஒடுக்கி வைக்கும் வேலையைதானே செய்து வருகிறது. மதத்திற்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிரான முதல் கேள்வி என்பது பெண் குழந்தையின் வாயிலாக அப்பாவிடம் கேட்பதிலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும் . அதைத்தான் நான் செய்திருந்தேன்...'
அவர் அவர் சார்ந்த மதத்திலிருந்து கவிதைகளைப் படைத்திருந்தாலும் அவரது உரை, அவரது கவிதைக்கான சுவடுகளை அவரது இந்த விளக்கம் பொதுமையப்படுத்தியிருந்தது.
‘எனக்கு உங்கள் கவிதைகளில் முதலில் அறிமுகமானது உம்மா கவிதைதான். அக்கவிதையை நீங்கள் பனிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு தஞ்சாவூரில் நடைப்பெற்ற தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றம் மாநில மாநாட்டில் நீங்கள் சொல்லி நான் கேட்டிருக்கிறேன்…
ஒரே உதையில் தூரத்தில் போய் விழுந்த
பொம்மை சொன்னது
இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்காது
எனக்கு ஒரு உம்மா இருந்திருந்தால்’
நான் முடிப்பதற்குள் அவர் தொடர்ந்தார்.
' உங்களுக்கு பிடித்ததைப் போல பலருக்கும் இக்கவிதைதான் பிடித்தக் கவிதையாக இருக்கிறது '
' தோழர்,உம்மா என்பதை  முதலில் முத்தம் என்பதாக நான் நினைத்தேன்'
அவர்  வயிறு குழுங்கச் சிரித்தார். ' நீங்கள் பரவாயில்லை. சிலர் அதை வேறொரு விதமாகப் புரிந்துகொண்டு தவறாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார்கள்'
' எப்படி..?'
' உம்மாவை ' உம்மா' வுடன் தொடர்புபடுத்தி அக்கவிதையின் போக்கை வேறொரு தளத்தை நோக்கி கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள். அக்காலத்தில் ' உம்மா இயக்கம்' தலையெடுத்திருந்த காலம் அது. ஒரு நண்பர் என்னிடம் சற்றும் மனம் கூசாமல் கேட்டார் ' உங்கள் கவிதையில் உம்மா என்பது அம்மாவா...இல்லை உம்மாதானா..’என்று.
சற்று நேரம் இருவரும் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தோம். அடுத்து என் கேள்வி வேறொரு பக்கத்திற்குச் சென்றது.
‘அப்துல் ரஹ்மான், ஹெச்.ஜி. ரசூல் , மனுஷ்யபுத்திரன் மூவரும் எனக்கு பிடித்தமான மானசீக கவிஞர்கள். அப்துல் ரஹ்மான் சூபி மற்றும் அரபு கவிதைகளின் சாராம்சத்தை தமிழ் மொழியில் தந்தவர். இஸ்லாம் மார்க்கத்தின் உச்சத்தையும் காட்டியது அவருடைய கவிதைகள் என்பது எனது புரிதல். அவர் உங்களுடைய பிரச்சனைக்கு எந்த வகையிலாவது குரல் கொடுத்தாரா...?’
‘அப்துல் ரஹ்மான் வேறு இஸ்லாம் மார்க்கம் வேறு அல்ல. அவர் கட்டுடைத்தல் வேலையை செய்திருக்கவில்லை.  எனது கட்டுடைத்தல் அவருக்கு பிடித்திருக்கவும் செய்யாது. அதைக்குறித்து ஆதரவாகவோ எதிராகவோ கருத்தைப் பதிவு செய்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை’
'மனுஷ்யபுத்திரன்...?' நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தவர் பிறகு சொன்னார் ' மைலாஞ்சி இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையாக விஸ்வரூபம் எடுத்ததற்கு காரணம் அவர்தான் '
'என்னச் சொல்கிறீர்கள் தோழர்..?'
' தவறாகச் சொல்லவில்லை. மைலாஞ்சி நூலை அக்கு வேறு அணி வேறாக பிரித்து விமர்சனம் செய்து அதை எதிர்ப்பாளர் வரைக்கும் கொண்டுபோய் சேர்த்தது உயிர்மை இதழ். அப்படியொரு விமர்சனம்  உயிர்மையில் வந்திருக்காவிட்டால் மைலாஞ்சியின் கவிதையின் வீச்சு துபாய் , சௌதி அரேபியா வரைக்கும் போய்ச்சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.  என்னைப் பற்றி உலகம் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புமில்லை. அதே நேரம் சமூக வில்லக்கத்திற்கு நான் ஆளாக வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்காது’
' உங்கள் கவிதை சௌதி அரேபியா , துபாய் வரைக்கும் ஏன் போக வேணும்..?'
' மைலாஞ்சி நூல் வெளிவந்ததற்குப் பிறகு மார்க்கத்திற்கு எதிராக அவர்களுக்குத் தெரிந்த சில கவிதைகளை கவிதைகளின் சில வரிகளை ஜெராக்ஸ் எடுத்து பரவலாகக் கொடுத்தார்கள். ஒரு நாள் என்னை வக்பு வாரியத்திற்கு அழைத்துசென்று விடிய விடிய கேள்விகளாகக் கேட்டார்கள். அத்தனை கேள்விகளுக்கும் நான் விடாது பதில் சொல்லிகொண்டு வந்தேன். எனது பதில்கள் ஒரு வேளை அவர்களை அவமதிப்பிற்கு உள்ளாக்கிருக்கக் கூடும். பிறகு அவர்கள் ஜெராக்ஸ் எடுத்த கவிதைகளை மொழிப்பெயர்த்து சௌதி அரேபியா, துபாய் நாட்டிற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டார்கள்.
நபி கவிதை மட்டும் பிரச்சனையில்லை. ஜிகாதி நூலில் இப்படியாக ஒரு கவிதை இருந்தது. (அக்கவிதையை அவரே மனனமாகச் சொன்னார்). அதாவது அல்லா  அவன் என்று சொல்லுதல் கூடாது ஏனென்றால் அவன் ஆண் அல்ல. அவள் என்று சொல்லக்கூடாது ஏனென்றால்  பெண் அல்ல. ஆணும் பெண்ணும் இல்லாத ஒன்றை எப்படி நான் அழைப்பது என்பதுதான் அக்கவிதையின் சாராம்சம்.  இக்கவிதையை வாசித்ததும் கன்னியாகுமரி மதக்குருமார்களுக்கு உத்தரவு பிறப்பித்தார்கள். ' ஹெச். ஜி.ரசூலை உடனே சமூக விலக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று '
' பிறகு..?'
' என் கவிதையின் கேள்வியால் மதமார்கள் ஒன்று கூடி மதப்போதனைகளில் ஒரு திருத்தம் செய்து அதையும் தமிழ்நாட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அது அல்லா ஒரு ஆண் வழியே பெண்ணையும் இந்த உலகத்தையும் படைத்தார் என்பதால் அல்லாவை ஆண்களை விளிக்கும் அவன் என்று சொல்லலாம் என்கிற திருத்தம் அது'
‘மத விலக்கம் என்பது என்ன.? அதை எப்படி நீங்கள் எதிர்க்கொண்டீர்கள்...?'
' இஸ்லாம் மதத்தைச் சேர்ந்த யாரும் எங்கள் குடும்பத்துடன் எந்த ஒரு பற்றுதல் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பதுதான் மத விலக்கம். எல்லோர் வீட்டுக்கும் திருமண பத்திரிகை கொடுத்து வருபவர்கள் எங்கள் குடும்பத்தை மட்டும் விலக்கி செல்வார்கள். துக்க வீட்டிற்கு சென்றால் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்வார்கள். அழைக்கமாட்டார்கள்...அப்படியாகவே நீண்ட ஆண்டுகள் யார் வீட்டு விசேஷத்திற்கும் செல்லாமல் வீட்டிற்குள் அடைப்பட்டுக் கிடந்தோம்...'
' உங்கள் பெற்றோர்கள் சமூக விலக்கை எப்படியாக பார்த்தார்கள் என்பது இருக்கட்டும். உங்கள் துணைவியார் அதை எப்படி எடுத்துகொண்டார்கள்...?'
' அதை இப்பொழுது நினைத்தாலும் திக் என்றே இருக்கிறது... ஒரு சில நேரம் அவரது வார்த்தைகள் சொல்லாததை அவருடைய பார்வைச் சொல்லும். போதுமா...? இதை நீங்கள்  எழுதிருக்கவிட்டால்தான் என்ன..? நம்ம குடும்பம் அதோகதியில் நிற்பதை பார்க்கிறீர்கள் தானே...?'
' சமூக விலக்கத்தின் உச்சக்கட்ட பாதிப்பாக எதைப் பார்க்கிறீர்கள்..?'
' மகள் திருமணத்தைதான். சொந்த மாவட்டத்தில், மாநிலத்தில் வரன் அமையவில்லை. பெங்களூரில் வரன் அமைந்தது. அத்திருமணத்தை நடத்தி வைக்க மார்க்கத்தைச் சார்ந்த யாரும் வருவதாக இல்லை. வருவதாகச் சொல்லியிருந்தவரகளும் வர மறுப்பு தெரிவித்தார்கள். ( இந்த இடத்தில் அவரது கண்கள் கலங்கியிருந்தன ). பிறகு நண்பர்கள் ஒன்று திரண்டு மகளின் நிக்காஹ் நடத்தி வைத்தார்கள்...'
' பிறகு எப்படி மத விலக்கை முறியடித்தீர்கள்..?'
' நீதி மன்றத்திற்கு சென்று தொடர்ந்து போராடினேன். நீதி மன்றம் மத விலக்கு செய்தது செல்லாது என தீர்ப்பு வழங்கியது....'
' அதற்குப்பிறகு மதத்தில் சேர்த்துகொண்டார்கள் தானே..?'
' இல்லை. அதற்குப்பிறகும் பல முயற்சிகள் எடுக்க வேண்டியிருந்தது...'
' இஸ்லாம் மார்க்கத்தில் பெண் சுதந்திரம் , பெண் உரிமைக்காக குரல் கொடுத்திருக்கீர்கள்...இஸ்லாம் பெண்கள் அதை எப்படியாகப் பார்த்தார்கள்..? அவர்களிடமிருந்து உங்களுக்கு  ஆதரவு கிடைத்ததா..?'
' ஆம்...இருந்தது. ஆனால் அதை வீட்டிற்கு வெளியில் வந்து நின்று சொல்ல முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள்....' ' இப்பிரச்சினை உங்களை எந்த வழியில் உங்களை ஒழுங்குப்படுத்தியது..?' அவர் சிரித்தார். இப்படியெல்லாம் கேள்விக் கேட்கிறீர்களே….அவர் சிரித்தார். ' ஒன்று சொல்கிறேன். மைலாஞ்சியை நான் எழு‌தி முடிக்கும் காலம் வரைக்கும் எனது இஸ்லாம் மதம் , அதன் தத்துவங்கள், வழிபாடு, நபிகள் , சூபிகளின் போதனைகள்....இவற்றில் எந்தவொரு ஆழமான புரிதலும் இல்லாமல் இருந்தேன். மைலாஞ்சி பிரச்சனைக்குப் பிறகு இஸ்லாமிய நூல்கள் அத்தனையும்  தேடிப்பிடித்து வாங்கி வாசிக்கத்தொடங்கினேன். அதற்கு பிறகு மார்க்கத்தைப் பற்றிய ஆழமான அறிவு எனக்கு கிடைத்தது...'
' இப்படி எழுதியிருக்க வேண்டியதில்லை  என்கிற மனநிலை உங்களுக்கு வந்ததா..?'
' நிச்சயமாக இல்லை.  எழுதியதெலலாம் சரிதான். ஒரு வேளை மைலாஞ்சி எழுதுவதற்கு முன்பே இஸ்லாம் நூல்களை ஆழ்ந்து வாசித்திருந்தால் எனது எழுத்து வேறொரு போக்கில் பயணம் செய்திருக்கும்..என்றே நினைக்கிறேன்....'
' சமீபத்தில் பசு.    கவுதமன்    தன் பேட்டியில் தலித் முஸ்லீம் என்கிற பதத்தைப் பயன்படுத்தியிருந்தார். அதில் கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா,  ஹெச். ஜி. ரசூல் இருவரின் பெயர்களையும் பயன்படுத்தியிருநதார். இந்து மதத்தில் ஏற்றுககொள்ள முடியாத ஒடுக்குமுறை பதம் தலித் என்பது. இஸ்லாம் மதத்தில் அப்படியாக ஒன்று இருக்கிறதா..? தலித் முஸ்லீம் என நீங்கள் ஒரு நூல் கூட எழுதியிருக்கிறீர்களே...?' ' இருக்கிறது. இந்துக்களில் இருப்பதைப்போன்று வெளிப்படையாக தெரியாது. முக்கிய தினங்களில் உணவு பரிமாறுகையில கையில் ஒரு ஏத்திரத்தை வைத்துகொண்டு அதில் அள்ளி உணவு வழங்கினால் அவர்கள் இஸ்லாம்  மதத்தில் சமமாக மதிக்கப்படுகிறார்கள் என்று பொருள். அதையே வெறும் கையால் வழங்கினால் அவர்கள் தலித் முஸ்லீம். அவர்களுக்கு சம உரிமை என்பது கிடையாது..' 'தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தில் தீவிரமாக செயல்பட்டு வருகிறீர்கள். சமூக விலக்கத்தின் போது இயக்கம் உங்களுக்கு துணையாக இருந்ததா..?'
' ஆம். நிச்சயமாக. எனக்கான நிம்மதி தேடும் இடமாக இருந்தது இலக்கிய பெருமனறம்தான். அதிலும் அண்ணாச்சி பொன்னீலன் ஒரு படி மேலே போய் என் குடும்பத்தை மார்க்கத்திலிருந்து மத விலக்கம் செய்தவர்களிடம் எனக்காக பேசவும் செய்தார்...'
' உங்கள் எழுத்து பெரிய அளவில் கொண்டாடப்படவில்லை என்பது என் கருத்து. சமீபத்தில் மே மாதம் கூடிய கன்னியாகுமரி மாவட்ட இலக்கிய சந்திப்பில் என்னை அறியப்படாத எழுத்தாளர்களின் எழுத்துகள் தலைப்பின் கீழ் பேச அழைத்திருந்தீர்கள். அறியப்படாத எழுத்தாளர் பட்டியலில் முதல் நபராக உங்களை வைத்துதான் பேசினேன். என் பார்வை சரியா..? இல்லை உங்களுக்கு கிடைத்த  அங்கீகாரம் போதுமென நினைக்கிறீர்களா...?'
' அங்கீகாரத்தை எதிர்ப்பார்த்து எழுதுவது எழுத்தாக இருக்க முடியுமா என்ன.. ஆனாலும் என் எழுத்துக்காக நீங்கள் கவலைப்படும் அளவிற்கு என் எழுத்து இருந்திருக்கிறதே...அதுவே நல்ல அங்கீகாரம்தானே...'
 ' நீங்கள் ஓய்வு பெற்றுவீட்டீர்கள் இல்லையா. இனி நீங்கள் கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தையும் என்னைப்போன்ற வளரும் எழுத்தாளர்களையும் வழி நடத்த வேண்டும்....'
' பழைய வீச்சுக்கு எழுதலாமென இருக்கேன்....'
' நல்லது...அப்படியானால் நாவல் எழுதுங்களே...'
' பார்க்கலாம்…’
 ‘நீங்கள்  உங்கள்  வாழ்க்கையையே நாவலாக எழுதினால் தமிழ் நாவல்கள் பட்டியலில்  மிக முக்கிய நாவலாக உங்கள் நாவல் இடம் பிடிக்கும்...'
'அப்படியா...' என்றவாறு சிரித்தார்.
' . மணியாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நான் சென்று நிகழ்விற்கான ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்க வேண்டும். கடைசியாக நீங்கள் எழுதியக் கவிதையை உங்கள் குரலில் கேட்க விரும்புகிறேன். ஏதேனும் ஒன்று சொல்லுங்களே...?’'
அவர் சற்றும் யோசிக்காதவராய் சொன்னார்
 ' சகாபி வகாபி சண்டையில்லை
சுன்னி ஷியா மோதலில்லை
பாபர்மசூதி அயோத்தி கலவரமில்லை
குரான் பைபிள் விவாதமில்லை
தொட்டில் குழந்தையின்
நிச்சலனமற்ற மௌனம்
அதிகாலை தோறும்
என்னை வீழ்த்திவிடும் தூக்கத்திற்கு
நன்றி சொல்கிறேன்
தொழுகையைவிட தூக்கம் மேலானது’